woensdag 27 december 2017

Lixirtrip

Illustratie Merel Barends



Ik ben te ver gegaan.
Mijn lieve Marbluis en Jer,
ik heb ze geaaid en gekriebeld,
verwend,
verwiebeld,
geplukt en geplozen
gedruppeld en verblozen,
Ja, ik heb al hun speciale plekjes beroerd.
Ik heb ze op hun vrouwenplekje gedraaid en gewreven,
en ze op hun mannenplekje omvat en geknepen.

Deze lixir is vol liefde,
Marbluis smaakt zoet en zout tegelijk,
en Jer is van bloemenkruid.
Niks geen zure jeuk van zo’n bluizenmelkerij.

Maar ik ben te ver gegaan.
Ik proef hun sap en het maakt me wazig,
ik zie de kleurenwereld,
ze opent zich, tilt me op en neemt me mee.
Toe wees goed voor mij en laat me zachtjes neerdalen,
op de terugweg uit het Paradijs.

*Lixertrip is een verhaalfragment uit 'Oranova'

vrijdag 15 december 2017

Halverwege de trap

't Liefste neem ik de trap, behalve in het ziekenhuis. Het voelt een beetje ongepast om je energieke levenskracht te etaleren door plompverloren die trappen daar op te hopsen. Het beklimmen van de tredes laat ik liever over aan de onlangs genezen zieken, die hebben er tenminste echt naar uitgekeken.
Niettemin was ik die dag, wat afgeleid door mijn gedachtes, zomaar in het ziekenhuis de trap opgelopen. Ik was onderweg naar de tweede etage en halverwege die tweede trap zat een oudere dame in haar nachtjapon, met slippers aan haar voeten en een blauw wollen vestje om haar schouders geslagen. Ze had een donkerbruine huid maar die was nu vooral erg grauw. Ze leek wat suf, slaperig misschien, haar blik gefixeerd op iets oneindigs. Toen ik haar passeerde keek ze een ogenblik in mijn ogen. Toen wist ik dat ze veertien jaar oud was en halverwege in het trappenhuis neergezegen was omdat ze hem daar door de muur heen kon horen zingen.
Ik hoorde het ook, in die fractie waarin mijn linkervoet tussen twee tredes hing. Ik luisterde naar zijn hele lied en af en toe verstond ik zelfs een woord, was het van Sam Cooke? Ik voelde de dame haar hartstocht voor de zanger achter de muur en haar wanhopig diepe eenzaamheid. Onthutst zette ik mijn voet neer op de volgende trede en vervolgde mijn weg.
Ik vroeg me af wat er met je gebeurt als je in de demente tussenwereld bent. Ga je terug naar de intens doorleefde ogenblikken? Hoe afschuwlijk zou dat zijn! Of is het alleen maar de lijdende eenzaamheid die een vorige eenzaamheid weerkaatst?
Ik weet het niet. Ik was al op de tweede verdieping aangekomen.